Maksilofacijalna hirurgija je hirurška grana koja se bavi oboljenjima glave i vrata. U njen domen spadaju povrede kostiju i mekih tkiva, infekcije, tumori (benigni i maligni), preprotetska hirurgija, urođeni i stečeni deformiteti lica i vilica, rascepi usne i nepca, oboljenja temporomandibularnog zgloba, oboljenja pljuvačnih žlezda kao i estetska hirurgija lica. Inspekcija usne duplje, glave i vrata je obavezni deo kliničkog pregleda kod sumnje na tumor maksilofacijalnog područja. Inspekcijom se stiče preliminarni utisak o lokalizaciji i vrsti tumora. U sastav kliničkog pregleda spada i ispitivanje funkcije kranijalnih nerava, od kojih su za evaluaciju tumora maksilofacijalne regije najznačajniji n. facialis i n. trigeminus.
Klinički evidentan tumor parotidnog predela praćen ispadom funkcije n. facialisa (pareza ili paraliza) ukazuje na maligni tumor parotidne žlezde. Poremećaj senzibiliteta n. alveolaris inferiora (anestezija ili parestezija) može predstavljati simptom malignog tumora u donjoj vilici. Znači, polje rada maksilofacijalne hirurgije jeste najizloženiji i najuočljiviji deo ljudskog tela, a to je ljudsko lice. Mnoge nedaće mogu da zadese jedno lice, a najčešće su to tumori i povrede. Maksilofacijalni hirurzi moraju, nažalost, da seku kožu lica i privremeno ga oštećuju ne bi li spasili život teško obolelom ili sprečili unakaženje povređenom. Uvežbani su međutim, da vešto sakriju ožiljke ili da ih učine skoro nevidljivim.